Αρχείο για 11/12/2011

Ανεμώτια Δεκέμβριος 2011

Κάλεσμα αλληλεγγύης

Σας γνωστοποιούμε ότι εδώ και 40 μέρες περίπου στο εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο γράφεται μια από τις ποιο λαμπρές σελίδες του σύγχρονου ελληνικού εργατικού κινήματος, οι εργαζόμενοι του εργοστασίου χρησιμοποιώντας ίσως το μεγαλύτερο όπλο που διαθέτουν οι εργάτες στα χέρια τους, την ΑΠΕΡΓΙΑ προσπαθούν να υπερασπιστούν το δίκιο τους, τη ζωή τους, την αξιοπρέπεια τους. Πραγματοποιείτε μια απεργία διαρκείας πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα τόσο για τη διάρκεια της όσο και για το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που την αγκαλιάζει. Ωστόσο παρόλα αυτά, όλο αυτό το διάστημα δε προβάλλεται στα κανάλια των εφοπλιστών και δε χώρεσε βέβαια ούτε στα δελτία των 8, για αυτό ίσως ελάχιστοι από εσάς τη γνωρίζεται. Έχει αποσιωπηθεί πολύ, πάρα πολύ, όπως βέβαια αποσιωπούνται και οι κινητοποιήσεις των αγροτών στις 14 Δεκέμβρη και οι κινητοποιήσεις για τους άνεργους στις 20 Δεκέμβρη αν και έχουν τεράστια σημασία για μας και για το σύνολο της κοινωνίας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Στην Αθηνών – Κορίνθου, λίγο μετά τα Ελληνικά Πετρέλαια, στη Βιομηχανική Ζώνη του Ασπρόπυργου, βρίσκεται η Χαλυβουργία Ελλάδος, Στις 12 Οκτωβρίου η ιδιοκτησία κάλεσε το επιχειρησιακό σωματείο και του ζήτησε τη μετατροπή των συμβάσεων από πλήρους απασχόλησης σε μερικής, από 8ωρο σε 5ωρο και μεταβολή των συμβάσεων τους που θα επέφερε μεσοσταθμικά μειώσεις αποδοχών έως και 40%. Οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να υπογράψουν ότι αποδέχονται στη δυσμενή σύμβασή για αυτούς αλλιώς θα ακολουθήσουν απολύσεις 180 εργαζομένων. Με ομόφωνες αποφάσεις στις γενικές συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν αποφάσισαν να μη δώσουν τις «έγγραφες δεσμεύσεις» όπως αρέσκονται να τις αποκαλούν με το λεξιλόγιο του Μνημονίου- τη γνωστή σε όλους μέθοδο του εκβιασμού – και έτσι η ιδιοκτησία προχώρησε στις πρώτες μαζικές απολύσεις 34 εργαζομένων.

Έτσι κάπως άρχισαν όλα, κάθε μέρα έξω από τις πύλες του εργοστασίου εκτυλίσσονται ανεπανάληπτες σκηνές με εκατοντάδες εργαζόμενους από διάφορους κλάδους, μαθητές, φοιτητές να ενώνουν τη φωνή τους με τους απεργούς να γίνονται ένα μαζί τους ενώ παράλληλα συνεχώς να καταφθάνουν ανακοινώσεις συμπαράστασης που συχνά συνοδεύονται με βοήθεια σε τρόφιμα από όλη τη χώρα. Όλοι μαζί περιφρουρούν την απεργία αποφασισμένοι να δώσουν αυτή τη μάχη μέχρι τέλους, κάτω από ένα πανό που γράφει «εδώ, εδώ και πάλι εδώ / εμείς δε ζούμε με 500 ευρώ».

Σήμερα συνολικά σχεδόν σε όλους τους εργασιακούς κλάδους επιχειρείτε με πρόσχημα την οικονομική κρίση και το αγαντάρισμα από τα νομοθετήματα της μνημονιακής πολιτικής να παρθούν μέτρα που «ήταν στο συρτάρι» όλα τα προηγούμενα χρόνια. Είναι μια καλή ευκαιρία στις πλάτες των εργαζομένων να χτιστεί ένας νέος κύκλος ανάπτυξης και κερδοφορίας για αυτούς που έχουν συσσωρευμένα κέρδη, που ιδιοποιούνται το πλούτο που παράγεται και που κατέχουν στην ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής της χώρας. Αυτή η ανάπτυξη για μια χούφτα ανθρώπους προϋποθέτει απολύσεις, περικοπές σε μισθούς και συντάξεις αναπροσαρμογή του εργατικού δικαίου στις επιδιώξεις τους και άλλα . Αυτές είναι οι λεγόμενες «θυσίες» που κάθε τόσο μας καλούνε να κάνουμε για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά, τη μια για να μπούμε στην ΕΕ και την ΟΝΕ την άλλη για μη βγούμε από αυτές, την άλλη για να μη πτωχεύσει η χώρα και πάει λέγοντας. Είναι φανερό ότι μας θέλουν εργαζόμενους στα εργοστάσια – εργαζόμενους στη γη, πάμφθηνους, χωρίς κανένα δικαίωμα και καμία κοινωνική προστασία.

Η απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία απέδειξε πως αυτό δεν είναι μονόδρομος. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν μόνο το δρόμο του συμβιβασμού και της θυσίας στο βωμό των κερδών έχουν να επιλέξουν και το δρόμο του ταξικού αγώνα, της αμφισβήτησης, της θυσίας που θα πιάσει τόπο- της θυσίας για τη κοινωνική συμμαχία. Αυτός ο αγώνας στη Χαλυβουργία έχει γενικότερη σημασία, δεν πρέπει να γυρίσουν πίσω «στο γκέτο», στη φωτιά και το ατσάλι για 500 ευρώ οι 379 εργάτες. Όπως λένε και οι ίδιοι «Αν τα μέτρα περάσουν στη χαλυβουργία, δε θα αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια. Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.» Αν πετύχει η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων στη Χαλυβουργία, θα εξαπλωθεί παντού. Μια νίκη των απεργών Χαλυβουργών θα έδινε ανάταση στο λαϊκό κίνημα της χώρας θα το αναζωπύρωνε και θα το γέμιζε αυτοπεποίθηση σε μια εποχή που κυριαρχεί (…ακόμα) στην ελληνική κοινωνία η πόλωση και η ηττοπάθεια. Που για αυτές συμβάλουν και έχουν ευθύνη και απόψεις που ακούγονται για εργασιακή ειρήνη και κοινωνική συνοχή που καλλιεργούν αυταπάτες στον εργατοκοσμο ότι δήθεν μπορεί να έχουμε από τη μια πλευρά τους εργάτες με αυξημένους μισθούς και από την άλλη το αφεντικό, το κάθε αφεντικό με κέρδη ή τους κτηνοτρόφους ικανοποιημένους από τη τιμή πώλησης των προϊόντων τους πχ του γάλακτος με εκμηδένιση του κόστους παραγωγής και μείωση του εργάσιμου χρόνου από τη μια και τους μεσάζοντες και τους καταναλωτές ευχαριστημένους απ την άλλη αν εφαρμοστούν οι περιορισμοί και οι νόμοι της αγοράς. Έλα, όμως, που όσο υπάρχουν αγορές, οι άνθρωποι και τα δικαιώματά τους θα τσακίζονται από αυτές. Άλλωστε, οι αγορές από αυτό τρέφονται: Από το τσάκισμα των ανθρώπινων αναγκών και δικαιωμάτων. Γι’ αυτό και δε γίνεται και η αγορά να λειτουργεί και οι εργαζόμενοι να έχουν δικαιώματα.

Μπορεί να βρισκόμαστε αρκετά χιλιόμετρα μακριά όμως ο αγώνας των απεργών στο εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο δεν είναι κάτι τόσο απόμακρο και ξεκομμένο για μας. Όλοι αντιμετωπίζουμε παρόμοια προβλήματα και στη θέση που βρίσκονται σήμερα οι Χαλυβουργοί αύριο μπορεί να βρισκόμαστε εμείς οι κτηνοτρόφοι και οι αγρότες. «Γενικό είναι το κλίμα…» όπως δήλωσε ο πρόεδρος του σωματείου των Χαλυβουργών.

Όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν αξιοπρεπή ζωή μέσα από τη πάλη τους για τη διασφάλιση των εργασιακών τους κατακτήσεων είναι χρέος όλων μας να σταθούμε αλληλέγγυοι στον αγώνα τους, έτσι κτίζουμε μια κοινωνική συμμαχία ικανή να φέρει κατακτήσεις πρόσκαιρες ή και ριζικές προς όφελος της πλειοψηφίας που την απαρτίζει, προς όφελος του λαού να κάνει πράξη αυτό που μοιάζει σήμερα απραγματοποίητο και αδύνατο.

Επειδή οι αγώνες έχουν και τα μετόπισθεν τους και ο αγώνας των απεργών βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή με την εργοδοσία να παίζει τα ρέστα της κυριολεκτικά φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κοινοποιήσει άλλες 16 απολύσεις για τους τρομοκρατήσει, ανεβάζοντας το κατάλογο των απολυμένων στους 50, εμείς καλούμε τους αγροκτηνοτρόφους και όλους τους κατοίκους της Ανεμώτιας να σταθούν και αυτοί όπως χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι, άνεργοι και φοιτητές της χώρας αλληλέγγυοι στον αγώνα των Χαλυβουργών με οικονομική και υλική ενίσχυση. Για να μη πεινάσουν τα παιδιά και οι οικογένειες των εργατών Χαλυβουργών -μέρες που έχουμε- να θυσιάσουμε από το υστέρημα μας ότι μπορούμε, ότι μπορεί να τους χρειαστεί. Όσοι επιθυμούν να συνδράμουν με οποιαδήποτε μέσο μπορούν να απευθυνθούν στο Δ.Σ. του Αγροτικού Συλλόγου του χωριού μας το οποίο έχει την ευθύνη της συγκέντρωσης και αποστολής της βοήθειας.

Εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας συνεχίστε τον αγώνα σας μέχρι να δικαιωθείτε τα βλέμματα όλων μας είναι στραμμένα σε εσάς, εκφράζεται τη ανησυχία ενός ολόκληρου λαού και μας δείχνεται πως να αγωνιστούμε χωρίς να παζαρεύουμε αυτό που μας ανήκει … είμαστε σίγουροι πως θα πετύχετε επειδή παλεύετε μαζικά, οργανωμένα και έχετε την έμπρακτη συμπαράσταση και αλληλεγγύη από χιλιάδες κόσμο. Είστε ήδη νικητές! Χωρίς εσάς … γρανάζι δε γυρνά.

 Το Δ.Σ. του Αγροτικού Συλλόγου Ανεμώτιας